ยานอวกาศอาจเดินทางไปได้ไกลหลายพันล้านกิโลเมตร แต่สุดท้ายทุกภารกิจยังต้องกลับมาแย่งกัน “โทรศัพท์กลับบ้าน” ผ่าน Deep Space Network หรือ DSN เครือข่ายจานรับส่งสัญญาณขนาดยักษ์ของ NASA ที่กระจายอยู่ในสหรัฐฯ สเปน และออสเตรเลีย
ปัญหาคือทุกวันนี้จำนวนภารกิจและปริมาณข้อมูลเพิ่มขึ้นเร็วกว่าความสามารถของเครือข่าย จนในบางช่วงความต้องการใช้จานสูงกว่าความจุที่มีอยู่ราว 40% การจัดตารางจึงคล้ายสนามบินที่มีเครื่องบินรอลงเต็มฟ้า แต่มีรันเวย์ให้ใช้เพียงไม่กี่เส้น
สถานการณ์ยิ่งหนักขึ้นเมื่อ DSS-14 จานขนาด 70 เมตรที่ Goldstone ซึ่งเป็นหนึ่งในจานที่ทรงพลังที่สุดของเครือข่าย เกิดหมุนเกินขีดจำกัดระหว่างติดตามภารกิจ Juno เมื่อเดือนกันยายน 2025 จนสายสัญญาณและระบบภายในเสียหาย รวมถึงเกิดน้ำท่วมบริเวณฐานจาน NASA ระบุว่าจานนี้จะต้องหยุดใช้งานเพื่อซ่อมและปรับปรุงยาวไปจนถึงเดือนตุลาคม 2028
Deep Space Network จึงกำลังกลายเป็นคอขวดที่มองไม่เห็นของการสำรวจระบบสุริยะ เพราะต่อให้เราสร้างยานได้มากขึ้น ปล่อยได้บ่อยขึ้น และติดกล้องที่เก็บข้อมูลได้ละเอียดขึ้นเพียงใด ทุกอย่างก็แทบไม่มีความหมาย หากไม่มีเวลาบนจานมากพอจะส่งคำสั่งขึ้นไป และรับข้อมูลเหล่านั้นกลับมายังโลก
