ภาษาจีนกำลังได้รับความนิยมอย่างมาก จนกลายเป็นหนึ่งในภาษาที่พ่อแม่อยากให้ลูกหลานได้เรียนรู้ ทั้งเพื่อโอกาสทางธุรกิจและความก้าวหน้าของโลกการทำงานในอนาคต  แต่ทราบไหมว่าในยุคหนึ่ง หากคุณถือหนังสือเรียนภาษาจีนบนท้องถนนในเมืองไทย คุณอาจถูกต้องสงสัยว่าฝักใฝ่ “คอมมิวนิสต์” หรือทำผิดกฎหมาย 
.
ในอดีตคนจีนอพยพในเมืองไทยจำนวนมากอ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ ก็ต้องอาศัยผู้รู้ภาษาเขียนจดหมายและส่งโพยก๊วนฝากเงินกลับไปบ้านเกิด  โรงเรียนสอนภาษาจีนจึงกลายเป็นแหล่งบ่มเพาะความรู้และการศึกษาที่สำคัญของลูกหลานจีนโพ้นทะเลในเมืองไทยมายาวนาน  แต่ความพลิกผันของการเมืองในประเทศและสงครามเย็น รวมทั้งความวิตกของรัฐไทยที่หวาดหวั่นต่อภัยความมั่นคง ทำให้โรงเรียนจีนถูกดึงเข้าไปเกี่ยวพันกับการเมืองทั้งในและระหว่างประเทศด้วย ในยุคจอมพล ป.พิบูลย์สงคราม มีการสั่งปิดโรงเรียน ลดจำนวนครูจีนและวิชาที่สอน กว่าจะฟื้นฟูได้อีกครั้งในรัฐบาลอานันท์ ปันยารชุน
.
โสภิต หวังวิวัฒนา ชวน รศ.วรศักดิ์ มหัทธโนบล ที่ปรึกษาศูนย์จีนศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มาย้อนประวัติศาสตร์ของการสอนภาษาจีนในเมืองไทยทั้งยุครุ่งเรืองและตกต่ำ ติดตามว่าอะไรเป็นสาเหตุให้ทักษะภาษาจีนของเด็กไทยยุคหนึ่งจึงพัฒนาได้ช้ากว่าประเทศเพื่อนบ้านในอาเซียน