งานศพในอีสานเป็นที่เลื่องลือถึงการจัดงานที่ยิ่งใหญ่สมฐานะ ลูกหลานหลายบ้านใช้เม็ดเงินหลายแสนบาท กับการจัดเลี้ยงแขกเหรื่อหลักร้อยพันชีวิตตามขนบที่สืบทอดกันมา ว่ากันว่าเพื่อให้เกียรติผู้วายชนเป็นครั้งสุดท้าย
.
แต่สำหรับลูกหลานบางบ้าน อาจทิ้งไว้ซึ่งภาระทางการเงินและทางใจอย่างประเมินค่ามิได้
.
The Active คุยกับ มิ้ว-อริสา โพธิ์ชัยสาร ลูกโทนอีสานที่เผชิญกับความตายครั้งแรกในวัย 15 ปี งานศพของแม่ถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่ตามขนบท้องถิ่น มิ้วใช้ทรัพย์สินเงินทอง แรงกาย และแรงใจทั้งหมดในการดูแลพิธีศพ จนแทบไม่เหลือเวลาให้เสียใจ
ในวันนั้น กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญให้กลับมาตั้งคำถามถึงรูปแบบการจัดงานศพอีสาน ว่าเป็นไปได้ไหม หากเราได้ออกแบบงานศพที่ประหยัด อบอุ่น มีความหมาย และตรงตามความประสงค์ของผู้วายชนม์อย่างแท้จริง
.
ปลายปี 67 เธอได้จัดพิธีอีกครั้งในงานศพของพ่อ มิ้วใช้เวลากว่า 5 ปี ในการวางแผนและออกแบบวาระสุดท้ายร่วมกับพ่อ ผ่านการใช้สมุดเบาใจ พิธีในงานเกิดขึ้นอย่างเรียบง่ายและสวยงามตรงตามเจตจำนงค์ของผู้ตาย และยังต่อองค์ความรู้ด้านการดูแลแบบประคับประคอง การวางแผนดูแลสุขภาพล่วงหน้าให้กับพ่อแก่ แม่เฒ่า และผู้คนในชุมชนใน จ.ขอนแก่น จนถึงปัจจุบัน
